İstanbul’u, yıkık damlı evlerin sokaklarında sümüklü çocukların neşesi ile cesaret küpüyle hesapsızca ileri atılan maskeli gençleriyle, işkencelerde katledilen oğulları ardından ağıt yakan anaların, geleceksiz bırakılan babaların feryatlarıyla tanıdık. Biz böyle görmek istememiştik. Bize gözüken yan buydu. Biz bu yanı reddetmedik. Hatta ona aşık olarak daha anlamlı yaşayabileceğimizi öğrendik. Öğrenmek ile de kalmadık, buna inandık. İnancın bizi götürdüğü her yere tamam dedik. Arayış içinde olan insanların hocası soru sormadı. Her değişkenlik, her olağanüstülük, onun tavrı karşısında şaşırdı. Çünkü o her şeye hazırdı. Mücadelenin getirdikleri içinde soru sorup şaşırmak olur mu? Adanmışlık ve keskin duruş, yüreğini güçlü kılıyor ve güzelleştiriyordu.

Yıl 1996… DHP örgütleniyor, büyüyor, eylemsel gücünü artırıyordu. Çalışma tarzındaki gizlilik, teorik kalmadığı için sempatizanları çoğalıyor, kalıcılaşıyordu. Halkların barış ve huzurunu, PKK’nin onurlu mücadelesine can koymakla sağlayacaklarına inanan gençler, ter döktükçe anlıyor, zorlandıkça kavrıyordu. Kısa bir süre sonra sahte Kürt ve Türk yurtseverlerini daha net görür oldular. Bu da azmi ve hıncı artırmıştı.

Metropoldeki, Avrupa’daki ve güzel ülkemizdeki YILDIZLAR kendini sima olarak hep farklı gösterdi. Ama onu her gördüğümde belleğimde yer edinen hali, sivil yaşamdaki değil, dağlardaki endamlı ve kararlı duruşuydu. İllegalizmin gerekli kıldığı kısa saçlı ve gözlüklü Yıldız, dağların havasını aldığında güzel ülkemize yakışan bir güzellikle merhaba dedi.

Ayrılmamızın üzerinden uzun yıllar geçmesine ve mekan farklılaşmasına rağmen unutmamıştın. Bu beni sevindirmişti. Vefasız bir insan olmadığını herkes biliyordu. Emek verdiğin bir insanı unutmak sana göre değildi. Beş yıl sonra Zap’ta karşılaştık. Aygün arkadaş ve bana, “kadın mücadelesine gerekli duyarlılığı göstermek gerekiyor.” ile başlayan cümleler, bir öğretmen edası ve ahengiyle devam ediyordu. Güçlü cümleleri ve hitabeti içinde, ihanet edenler, örgütü zorlayanlar ve sorunlar o kadar bayağı ve cılız bir hal alıyordu ki; bütün olup bitenler mücadelenin bir parçasıdır gerçeğini öğretiyordu bize.

Sivildeki mücadele ortamında anaların güçlü yüreklerini daha örgütlü kullanmaları için sarf ettiğin emekleri onlar unutmayacağı gibi, biz de emeklerine sahip çıkacağız Yıldız yoldaş. Metropolde ve dağda, sorumlu olduğun, yöneticilik yaptığın her alanda sevecen ve sıcakkanlı davranışların seni farklı ele almayı gerektiriyordu. Birikimlerini ve yeteneklerini paylaştın. Paylaştıkça güzelleştin, paylaştıkça parladın bir yıldız gibi.

Mitinglerde sevdamızı haykıran sloganlar, etkinliklerde yüreklerimizi dağlara getiren şarkılar... Heval Yıldız. seçimimizde kararlıyız ve takipçin olmaya söz vermişiz. Yüreğimize acılar eksen de sen bildiğinden şaşmadın ve ne pahasına olursa olsun büyük bir adanmışlıkla ilerledin.

Seni tanıyanları gördüm. Dur durak bilmeksizin nerede bir açılım ve gelişme varsa kendilerini sınırsızca yatırdılar. Bu senin etkin ve özlü yapınla oldu. Şahadete ulaşanların, zindana düşenlerin ve coşkusundan bir şey kaybetmemiş ardıllarının bileşkesi oldun. Senin emeklerinden pay almış, onurunu paylaşan yakın arkadaşların ve kadın gücünün, inançla mücadelene sahip çıkacağını biliyorum.  

Yarattığın bu büyük anlar bizi güçlü kılmak için bir öğretmen oluyor. Güçlü olacağız, kendimizi bilmenin heyecanıyla coşacağız. Bu coşku ve heyecan, senin güzel yüreğinle yansıyor yoldaşım. Öncümsün, gururumsun. Bomba yürekli yiğit yoldaş… Savrulan parçaların her biri bize öğretiyor. Kimin vücuduyla birleşmişlerdi ki; bir öğretmen ile yaptığı her şeye candan ve gönülden bağlanmaya alışmış bir komutan ile. Bu mesaj, yiğit kızlarımızın bir yadigarı. Ne diyor bizlere; “güçlü olun, kendinizi savunun.” Güzel günlerde birlikte olmaya ramak kaldı. Sevgiyle, özlemle her özge can, onurlu direnişini devam ettirirken seni anacak. Sen öğrendiğini ve inandığını paylaşmasını bilendin. Kendini satanların şehrinden kendini feda edenlerin şehrine geldiğimizde şaşırmamıştık. Çünkü biz senin inancınla çoktan bulunduğumuz yerden kopmuştuk. Uyutulmuş değildik, artık bilerek hareket ediyorduk. Mücadelesiz yaşam, mücadelesiz sanat, mücadelesiz arkadaşlıkların kısa ve anlamsız olduğunu öğrendim. Acı her yerde aynı değildir hocam, bunu anladım. Bilerek, göz göre göre, hesapsızca ve inançla üzerine yürüdüğün davalar esnasındaki acılar daha ağır ve işkencelidir belki, ama bilmeden yıllarca devam eden dozajı ayarlanmış acıların daha beter olduğunu seninle anladım. Bedel vermekten kaçınmayan bir hareketin zayıflamanın tersine yeni bedellerle şahlanacağını iyi biliyorum. Önderim güneşim ise sen de yıldızım oldun yiğit yoldaşım, dağ yüreklim.

Silah Arkadaşı